Play nulpunt, begin te spuwen
Absorbeer woorden tot ze doordringen
Als sappen een zompige spons
Oogleden protesteren, de wijzer overspannen
Zag de dauw in de adem van het gras
En vervolgens de avond
Vanavond herken ik alleen de klanken
Hoor de woorden, het is een marathon
Zonder adempauze en ik kom niet vooruit
Opnieuw en op repeat opdat ik nog eens
Of tevergeefs kan wennen aan dat stille geluid
Het was een hopeloos oord
Gesoldeerde inferno zonder airco
Maar we werden er verliefd
In de kantine, bij de koffie
Of in de contreien van Skype
Voor mijn ontslag moet ik jou
Verliefd zien te krijgen zei je
Zie je nou, het is simpelweg je tijd
Ogen verwaarlozen de boel
Waar krullen al klauteren
Boven een rijkdom aan dons
Aan de voet van de paraplu voor het daglicht
Vond een van de voeten de jokerkaart
En staart naakt maar op zijn lauweren
Alvast naar het barbaarse parket
Doe even die muts op, Dips
En dan zitten we even later
Rijdend terwijl hij opzij kijkt
Mij ziet en ik heb het niet door
Een wolfje, een wolvin dus
Zit daar ineens verstopt
Onder zijn lievelingsmuts
De dauw tilt de wimpers op
En we kruipen nog meer in elkaar
Want we hebben tenslotte nog maar
Zeven uur voor ik weer ga
Als jij het niet zegt
Ga ik het niet vragen
Je ziet me wegkijken
Maar schudt zelf je hoofd
Je zegt zolang we
dezelfde koffie drinken
moet dit niet doordringen
Laten luwen maakt bemind
Wat sluimert in stilte
Mag best eens onderstreept
Al is het maar alleen
Omdat ik het dan zeker weet
De Lonely Planet is niet zo loslippig over het Braziliaanse plaatsje, maar in het internetcafé lees ik dat het onmogelijk is om Alto Paraiso de Goias te bezoeken zonder een buik vol vlinders op te lopen. Het pronkt vanaf Machu Picchu’s hoogte en geeft meer licht dan welke plek ook ter wereld. Dat komt door de hoeveelheid mineralen en kristallen, verklaart NASA. Ook lees ik dat de vierduizend inwoners bijna zonder uitzondering van buitenaf komen, globetrotters die hun reis staakten en besloten te blijven. Allan en ik relativeren de hypothetische schoonheid van het Noordoosten (ons oorspronkelijke doel) en gooien ons reisschema om. Na 36 uur verzitten in busstoelen en een nachtelijke tocht door een slapend dorpje ontwaken we in het plaatsje dat de naam ‘het hoge paradijs’ kreeg.
Het gaat hier niet om een gemaakt paradijs, zoals Dubai of Disneyland, maar om een utopische omgeving ontsproten aan de borderline van het universum zelf. Die authenticiteit is overal voelbaar. De enige tweerichtingsstraat loopt stijl omhoog en wordt gesandwicht door memorabele veganistische eettentjes en schattige boetiekjes waar je kristallen, kunst of meditatiekussens kan kopen. Bovenaan de weg slalomt een jongen op een motor en daarachter een karretje met een megafoon. Door de speaker klinkt een kinderlijk vrouwenstemmetje die het dorp van het laatste nieuws voorziet. Mensen hebben hier geen abonnement op de krant, ze hebben het al druk genoeg met het verorberen van verse acai-smoothies en relaxen op de yogamat of in de spa.
Alto Paraiso is ook de gateway naar Parque Nacional da Chapada dos Veadeiros, een nationaal park dat twintig kilometer verder ligt. Dit ongerept stukje natuur op meer dan 1600 meter hoogte is een collage van dramatische bergen, valleien, natuurlijke waterbronnen, palmbomen en rotsen van miljoenen jaren oud. En er is nog een reden waarom President Juscelino Kubitschek de plek erkend heeft als werelderfgoed; de unieke en rakethoge flora en fauna variëteit. Helaas is het regenseizoen als wij er zijn en is het park onbegaanbaar, maar ik kom ongetwijfeld terug om de ‘vallei van de maan’ en omliggende natuurwonderen met grote ogen aan te staren.
In het dorpje schop ik mijn slippers uit en hul mijn voeten in sokken van aarde en zand. De bewoners geloven dat de energie hier anders is, door de vele kristallen, en dat je beter kan aarden als je blootvoets leeft. Het straatbeeld wordt gedomineerd door dreadlocks, maar er zijn geen spandoeken van Bob Marley. Mensen zoeken het liever in zichzelf. Boven mij zigzagt een papegaaienduo. Brutaal geven ze blijk van hun aanwezigheid. We zijn op weg naar een tempel net buiten het dorp, waar de bewoners regelmatig ceremonies houden en de medicinale plant ayahuasca uit het Amazonegebied consumeren.
Als we uit de tempel komen is de zon nog in protest. Ik spring in de laadbak van een jeep en zoek naar een hoekje en balans. Mijn hoofd valt vermoeid in mijn nek. Dan ontvouwt zich boven mij het mooiste moment van de hele reis en weet ik ineens precies waar die massale verliefdheid vandaan komt. Want op dat moment ontwaar ik ontelbaar veel sterren, fonkelend als vuurvliegjes, aan een krakend heldere hemel. Het is alsof er gouden confetti uitgestrooid is in de ruimte; carnaval van het universum. Ik vergeet een foto te maken, alles staat even stil en ik word volledig opgezogen in het moment. En toen besloot ik dat íedereen moet weten over dit geheime paradijs.
Sommigen zeggen blijf hier
Wat denk je te vinden
Het leven is niet alleen vieren en vertier
Dat is niet wat lokt je gaat niet zomaar op de pof
Een pelgrimstocht zonder god
Een lofzang op de onbeperkte reikwijdte van ons lot
Je wil inademen wat de bomen zuchten
Zilt zout uit je strandharen wapperen
Zwelgen in de welvingen van de golven
Rondom een verloren vlot
Maar het is geen onbewoon eiland
Reizend van verhaal tot verhaal
Eindigend met bierviltjes en vergeten namen
En bedenk dan dat dat is wat je doen moet voor je doodgaat
Pijn die nog even weggemoffeld kan
Ze is er niet maar toch in aantocht
Op de reservebank
Ondertussen warmlopen
Maar nooit genoeg en niet ten koste
Van het moment
Zolang het kan omarmen
Maar soms vergeet je dat
Tot om je heen een krans
Alweer de kruin van de dierbare
Die een dierbare verliet
Siert
